PonoPono Studio

Lomi Lomi Nui bywa nazywane „masażem kochających dłoni”, ale za tym określeniem kryje się znacznie więcej niż ładna nazwa.
W tym wpisie opowiadam o tym, skąd bierze się znaczenie takiego dotyku, dlaczego ta sama technika w rękach różnych osób może być zupełnie innym doświadczeniem i co wspólnego mają z tym Aloha, charakter masażysty oraz jego własny sposób pracy.
Wracam też do ważnego dla mnie doświadczenia z sesji feedbackowej Lomi Lomi Nui i do słów Mary Kawena Pukui o dotyku wypełnionym miłością — bo czasem właśnie to, co najbardziej ludzkie, nadaje technice jej prawdziwą wartość.

Rosół to coś więcej niż tradycyjna zupa i na pewno coś więcej niż chwilowa moda na „naturalny kolagen”.

W tym wpisie przyglądam się temu, dlaczego długo gotowany, pożywny wywar może być ciekawszą drogą niż kolejny proszek rozpuszczany w szklance — nie dlatego, że obiecuje cud, ale dlatego, że przypomina o sile prawdziwego jedzenia.

Piszę o powięzi, kolagenie, polskiej tradycji rosołu i o tym, dlaczego czasem więcej sensu ma to, co gotujemy z dobrych składników, niż to, co kupujemy w gotowej formie.

Aloha to jedno z tych słów, które znamy wszyscy, ale zwykle znamy tylko jego powierzchnię.
W tym wpisie przyglądam się temu, czym Aloha jest w kulturze hawajskiej, dlaczego nie da się sprowadzić go do powitania, „miłości” ani egzotycznego hasła oraz jak jego znaczenie łączy się z życzliwością, cierpliwością, pokorą i sposobem traktowania drugiego człowieka.
Piszę też o Aloha jako piątej zasadzie Huny i o tym, dlaczego dla mnie nie jest ono dekoracją Lomi Lomi Nui, tylko czymś znacznie prostszym i bardziej wymagającym: sposobem, w jaki jesteśmy z drugim człowiekiem.